Hikayemizin durakları
26 Nisan'dan bugüne, her kare bir hatıra
Bir bakış, bir şehir
Herkesin ortasında, kalabalığın içinde, sana bakıyordum. O günden beri başka bir şeye bakmak istemedim.
En sade anlarımız en gerçek olanlar
Dışarıda kimse yokken, sadece sen ve ben varken — alnımı alnına dayadım, gülümsedik. Bu kadar basit, bu kadar güzel.
Elinde güller, kalbinde bir soru
Seni anıtın önüne getirdim, sen bilmiyordun ama her şeyi hazırlamıştım — gül buketi, yüzük, ve aylardır içimde biriken bir karar.
Diz çöktüğüm an
Gökyüzü kararırken, sana sormadan cevabı zaten biliyordum. Ama yine de sordum, ve hayatımın en güzel "evet"ini senden aldım.
Yüzük, güllerin arasında
O kareye binlerce kez bakıyorum. Küçük bir yüzük, ama sana verdiğim en büyük söz.
Güneş batarken, martılar uçarken
Şehrin en güzel ışığı sana eşlik etti. Sen omzuma yaslandın, ben de o kareyi kalbime kazıdım.
Viyana'ya doğru kalkış
Dağların arasında pembe-mavi bir uçağa bindik. Seni üç günlük bir maceraya götürüyordum.
Bulutların üstünde
Aşağıda bütün dünya kayboldu, ben pencere kenarında sana bakıyordum.
Yeni bir şehir, aynı biz
Valizler elimizde, önümüzde üç gün — ve her zaman olduğu gibi elini bırakmadım.
Dönme dolabın ışıkları altında
Gece, renkli ışıklar, ve omzumda sıcak başın. Viyana'nın en güzel köşesini seninle buldum.
Selfie zamanı, her zamanki gibi
Dönme dolabın devasa ışık çemberi arkamızda, seni yanıma çekip o kareyi çektim.
Ağaçların altında, kırmızılar içinde
Yürüdük, güldük, fotoğraf çektim — sıradan bir yürüyüşü seninle hatıraya çevirmek hiç zor olmuyor.
Hasır şapkalar, sebepsiz kahkaha
En sevdiğim anlarımız büyük olaylarda değil — seninle böyle saçma sapan, sebepsiz güldüğümüz anlarda.
Üç gün bitti, biz bitmedik
Viyana arkamızda kaldı ama seninle hikayem devam ediyor — yarın da, ondan sonraki her gün de.